Artykuły

Tło informacyjne, społeczne i społeczno-biznesowe w Polsce dotyczące Ukraińców

1. Cel badania

Badanie zostało przeprowadzone w celu oceny bieżącej dynamiki społecznego postrzegania Ukraińców w Polsce oraz zidentyfikowania zmian w czterech powiązanych ze sobą obszarach:

1. Polskojęzyczna cyfrowa przestrzeń informacyjna.
2. Społeczna reakcja na ksenofobię i przemoc motywowaną etnicznie.
3. Retoryka instytucjonalna polskich organów władzy.
4. Polsko-ukraińskie stosunki gospodarcze i biznesowe.

Dodatkowo analizowano zgłoszenia dotyczące przestępstw, prawdopodobnie motywowanych niechęcią narodową lub etniczną, a także charakter reakcji policji i prokuratury.

Badanie nie stanowi reprezentatywnego sondażu socjologicznego ludności Polski. Rejestruje ono zmiany w publicznie dostępnym polu informacyjnym i pozwala określić dominujące tendencje dyskursywne, instytucjonalne i społeczno-gospodarcze.

2. Metodologia monitoringu

Monitoring obejmował otwarte polskojęzyczne treści zamieszczane na Facebooku, X, TikToku, YouTube, Instagramie oraz na platformie Wykop.

Do zbioru badawczego włączano:

1. Publiczne wpisy i komentarze użytkowników.
2. Dyskusje pod publikacjami polskich mediów.
3. Opisy i komentarze pod materiałami wideo.
4. Publikacje stron społeczno-politycznych i grup publicznych.
5. Treści użytkowników zawierające wzmianki o Ukraińcach, Ukrainie, migracji, zatrudnieniu, wsparciu socjalnym, przestępczości, pamięci historycznej oraz stosunkach międzyetnicznych.

Zastosowano metodologię łączoną, obejmującą ilościową analizę treści, jakościową analizę dyskursu oraz ręczną weryfikację publikacji z potencjalnymi cechami mowy nienawiści.

Etap ilościowy obejmował:

1. Wyszukiwanie wzmianek na podstawie polskojęzycznego rdzenia semantycznego.
2. Deduplikację powtarzających się publikacji oraz publikacji rozpowszechnianych automatycznie.
3. Klasteryzację tematyczną wpisów.
4. Określenie ogólnego wydźwięku treści.
5. Podział wpisów na negatywne, neutralne i pozytywne.
6. Porównanie intensywności agresywnej retoryki z poprzednim okresem obserwacji wewnętrznej.
7. Rejestrację dynamiki kontrreakcji użytkowników.

Etap jakościowy obejmował:

1. Identyfikację bezpośrednich obelg etnicznych.
2. Wykrywanie zbiorowego obwiniania Ukraińców.
3. Rejestrację sformułowań dehumanizujących.
4. Analizę wezwań do dyskryminacji, izolacji społecznej lub przemocy.
5. Rozróżnienie krytyki politycznej, polemiki historycznej i agresji etnicznej.
6. Analizę kontrnarracji ukierunkowanej na obronę Ukraińców i delegitymizację zachowań ksenofobicznych.

Metodologia obejmowała również obserwację działań platform cyfrowych: usuwania publikacji, blokowania kont, ograniczania widoczności, oznaczania materiałów oraz obniżania ich zasięgu algorytmicznego.

3. Podsumowanie wyników

W badanym segmencie polskojęzycznej przestrzeni cyfrowej w lipcu 2026 roku odnotowano względną deeskalację dyskursywną.

Otwarta agresja antyukraińska nie zniknęła, jednak najbardziej radykalne formy treści wrogich etnicznie stały się mniej dominujące w obserwowanym zbiorze.

Jednocześnie wzrosła widoczność kontrnarracji. Polscy użytkownicy częściej publicznie potępiali obelgi motywowane narodowościowo, zbiorowe obwinianie Ukraińców oraz stosowanie przemocy ze względu na pochodzenie.

Na poziomie instytucjonalnym bardziej zauważalna stała się argumentacja przedstawiająca Ukraińców nie tylko jako odbiorców wsparcia socjalnego, lecz także jako istotną część rynku pracy, systemu podatkowego oraz infrastruktury gospodarczej Polski.

Jednocześnie liczba zgłoszeń dotyczących prawdopodobnych przestępstw z nienawiści nadal rośnie. Wskazuje to na rozbieżność między deeskalacją informacyjną a realnymi ryzykami agresji fizycznej lub werbalnej.

W środowisku biznesowym napięcie polityczne nie doprowadziło jak dotąd do masowego zerwania współpracy. Głównym skutkiem jest wzrost niepewności oraz odraczanie nowych decyzji inwestycyjnych.

4. Dynamika tła informacyjnego

W analizowanym okresie w badanym zbiorze odnotowano względny spadek intensywności otwarcie agresywnej retoryki antyukraińskiej.

Najbardziej zauważalny spadek odnotowano w następujących kategoriach:

1. Bezpośrednie obelgi etniczne.
2. Słownictwo dehumanizujące.
3. Uogólnione oskarżenia wszystkich Ukraińców o czyny pojedynczych osób.
4. Wezwania do zbiorowej kary.
5. Publiczne usprawiedliwianie przemocy fizycznej.
6. Żądania ograniczenia praw człowieka wyłącznie ze względu na ukraińskie pochodzenie.

Jednocześnie utrzymuje się znaczny wolumen treści negatywnych związanych z polityką społeczną, migracją, wydatkami budżetowymi, pamięcią historyczną oraz bieżącymi stosunkami politycznymi między Polską a Ukrainą.

Nie każda krytyczna retoryka może być kwalifikowana jako mowa nienawiści. Dlatego w ramach badania rozróżniano krytykę polityki państwa polskiego lub ukraińskiego od wrogości wobec konkretnych osób ze względu na ich narodowość.

Obecną dynamikę należy określać nie jako przejście do trwale pozytywnego postrzegania Ukraińców, lecz jako ograniczone obniżenie publicznej legitymizacji najbardziej radykalnych form retoryki ksenofobicznej.

5. Wzrost kontrnarracji i społecznej samoregulacji

Jedną z najbardziej wyraźnych tendencji lipca był wzrost udziału publicznych wpisów skierowanych przeciwko ksenofobii i przemocy motywowanej etnicznie.

Polscy użytkownicy częściej:

1. Potępiali ataki na Ukraińców.
2. Odmawiali poparcia dla zbiorowego obwiniania.
3. Wskazywali na niedopuszczalność przenoszenia konfliktów politycznych na zwykłych obywateli.
4. Rozróżniali spory historyczne od odpowiedzialności indywidualnej.
5. Bronili ukraińskich pracowników, kobiet, dzieci i rodzin.
6. Publicznie krytykowali agresywne zachowanie własnych współobywateli.

Z analitycznego punktu widzenia proces ten można określić jako normatywną kontrmobilizację.

Przez normatywną kontrmobilizację rozumie się wzrost publicznego oporu wobec prób normalizacji dyskryminacji i przemocy wobec określonej grupy narodowościowej.

Jednocześnie kształtuje się mechanizm horyzontalnej korekty społecznej. Ograniczanie retoryki ksenofobicznej następuje nie tylko poprzez działania instytucji państwowych i platform cyfrowych, lecz także poprzez reakcję samych uczestników społeczności internetowych.

Kontrnarracja pełni kilka funkcji:

1. Obniża społeczną akceptowalność mowy nienawiści.
2. Zwiększa koszty reputacyjne dla autorów agresywnych publikacji.
3. Utrudnia normalizację przemocy motywowanej etnicznie.
4. Kształtuje publiczne wsparcie dla poszkodowanych.
5. Tworzy alternatywne ramy interpretacji zdarzeń konfliktowych.

Jednocześnie wzrost kontrnarracji nie oznacza automatycznego zmniejszenia liczby osób o negatywnym nastawieniu do Ukraińców. Pokazuje on, że radykalne stanowisko antyukraińskie częściej napotyka publiczny sprzeciw i przestaje być bezalternatywne w dyskusjach cyfrowych.

6. Moderacja platform cyfrowych

W badanym zbiorze odnotowano intensywniejsze stosowanie przez platformy narzędzi moderacyjnych wobec najbardziej radykalnych treści.

Obserwowano:

1. Usuwanie pojedynczych publikacji.
2. Usuwanie komentarzy.
3. Czasowe lub trwałe blokowanie kont.
4. Ograniczanie zasięgu algorytmicznego.
5. Obniżanie widoczności publikacji.
6. Reagowanie na zgłoszenia użytkowników.

Poprawniej jest mówić o wzroście obserwowanej wrażliwości moderacyjnej platform, a nie o pełnym lub systemowym wyeliminowaniu treści antyukraińskich.

Dla ogólnego kontekstu należy uwzględnić dane NASK, polskiego państwowego instytutu badawczego w dziedzinie bezpieczeństwa cyfrowego. W 2025 roku NASK skierował do platform 46 511 zgłoszeń dotyczących materiałów zawierających dezinformację. Tylko 12 procent materiałów zostało całkowicie usuniętych, 68 procent poddano innym formom moderacji, a 20 procent, czyli 9301 materiałów, pozostało bez reakcji. Dane te dotyczą całej kategorii dezinformacji i nie mogą być bezpośrednio przenoszone na treści antyukraińskie, jednak pokazują, że platformy częściej ograniczają zasięg materiałów, niż całkowicie je usuwają. (nask.pl)

W związku z tym wewnętrzna obserwacja Centrum Analitycznego dotycząca intensywniejszego blokowania pojedynczych publikacji nie oznacza, że problem moderacji platform został rozwiązany na poziomie systemowym.

7. Tło kryminalne i dynamika zgłoszeń

Według danych Komendy Głównej Policji, opublikowanych przez Rzeczpospolitą, w pierwszym półroczu 2026 roku Ukraińcy złożyli 180 zgłoszeń dotyczących prawdopodobnych przestępstw z nienawiści. Jest to wzrost o ponad 30 procent w porównaniu z analogicznym okresem roku poprzedniego. (Rzeczpospolita)

Wskaźnik ten należy interpretować z ostrożnością metodologiczną.

Chodzi o zgłoszenia i doniesienia, a nie o 180 potwierdzonych przypadków przemocy fizycznej czy 180 przestępstw stwierdzonych przez sąd.

Wzrost liczby zgłoszeń może być jednocześnie związany z kilkoma czynnikami:

1. Rzeczywistym wzrostem liczby wykroczeń i przestępstw.
2. Wzrostem gotowości poszkodowanych do zgłaszania się na policję.
3. Wzrostem społecznej uwagi wobec incydentów motywowanych etnicznie.
4. Dokładniejszą rejestracją możliwego motywu nienawiści narodowościowej.
5. Lepszą znajomością dostępnych mechanizmów prawnych przez poszkodowanych.

Dlatego sformułowanie o wzroście przemocy o 30 procent jest statystycznie niepoprawne. Potwierdzony jest wzrost liczby zgłoszeń dotyczących prawdopodobnych przestępstw z nienawiści o ponad 30 procent.

Dla pełniejszej oceny niezbędne są dodatkowe wskaźniki:

1. Liczba wszczętych postępowań karnych.
2. Liczba postawionych zarzutów.
3. Liczba spraw skierowanych do sądu.
4. Liczba wyroków skazujących.
5. Kwalifikacja prawna każdego incydentu.
6. Udział przemocy fizycznej wśród wszystkich zarejestrowanych przypadków.
7. Średni czas trwania śledztwa.

8. Reakcja policji i prokuratury

Udokumentowane przypadki wskazują na stosunkowo wysoką szybkość działania organów ścigania w poszczególnych głośnych sprawach.

13 lipca 2026 roku o godzinie 9:09 do prokuratury wpłynęło zgłoszenie dotyczące zniewagi dwóch jedenastoletnich obywatelek Ukrainy w autobusie miejskim w Bielsku-Białej. Policja równolegle podjęła czynności procesowe, zabezpieczyła nagranie z kamery autobusu i rozpoczęła ustalanie tożsamości poszkodowanych. Podejrzanego zatrzymano o godzinie 10:15, czyli około godziny po oficjalnym wpłynięciu zgłoszenia. Wszczęto postępowanie na podstawie art. 257 Kodeksu karnego, dotyczącego publicznej zniewagi ze względu na przynależność narodową. (Gov.pl)

W innej lipcowej sprawie w Legnicy policja ustaliła i zatrzymała 26-letnią kobietę po ataku na dwie niepełnoletnie Ukrainki. Funkcjonariusze zbierali nagrania wideo, ustalali świadków i budowali materiał dowodowy. Podejrzanej postawiono zarzuty, zastosowano dozór policyjny oraz wprowadzono zakaz zbliżania się do poszkodowanych i do miejsca zdarzenia. (Komenda Miejska Policji w Legnicy)

Przypadki te świadczą o podwyższonej wrażliwości instytucjonalnej wobec incydentów, w których możliwy jest motyw etniczny.

Od lutego 2026 roku śledztwa dotyczące przestępstw motywowanych uprzedzeniami są koncentrowane w wyspecjalizowanych jednostkach. Do tej kategorii spraw wyznaczono około 100 prokuratorów, którzy pracują w 49 prokuraturach rejonowych oraz w wyspecjalizowanej jednostce Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Przewidziano dodatkowe szkolenia z informatyki śledczej, psychologii, ekstremizmu i lingwistyki. (Gov.pl)

Decyzja ta stanowi instytucjonalną specjalizację ścigania karnego. Może ona podnieść jakość kwalifikacji prawnej spraw i zmniejszyć prawdopodobieństwo pominięcia motywu narodowościowego lub etnicznego.

Jednak ogólnopolskie statystyki średniego czasu reakcji policji w sprawach, w których poszkodowanymi są Ukraińcy, nie zostały publicznie przedstawione. Dlatego na podstawie pojedynczych szybkich zatrzymań nie można twierdzić, że reakcja policji jest jednakowo szybka we wszystkich regionach i we wszystkich podobnych sprawach.

Poprawny wniosek jest taki, że wzrostowi liczby zgłoszeń towarzyszy bardziej zauważalna, wyspecjalizowana i publicznie artykułowana reakcja policji i prokuratury.

9. Retoryka instytucjonalna i polityczna

W lipcu 2026 roku w publicznych wypowiedziach niektórych przedstawicieli polskich władz bardziej zauważalna stała się argumentacja społeczno-gospodarcza na korzyść Ukraińców.

Zamiast wyłącznie ramy humanitarnej coraz częściej stosowany jest model wkładu funkcjonalnego.

W tym modelu Ukraińcy są przedstawiani jako:

1. Uczestnicy polskiego rynku pracy.
2. Podatnicy.
3. Płatnicy składek socjalnych i emerytalnych.
4. Konsumenci towarów i usług.
5. Pracownicy branż odczuwających deficyt kadrowy.
6. Czynnik stabilności polskiej gospodarki i systemu ubezpieczeń społecznych.

W publikacji wideo TVP Info minister rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk oświadczyła, że nagły, masowy wyjazd Ukraińców byłby poważnym ciosem dla polskiej gospodarki. Powołała się również na wskaźnik zatrudnienia Ukraińców przekraczający 70 procent oraz na szacunki, według których każda złotówka wsparcia socjalnego wraca do polskiej gospodarki i budżetu w czterokrotnej wysokości. (Facebook)

Ten ostatni wskaźnik należy przedstawiać właśnie jako wypowiedź minister, powołującą się na dostępne szacunki. W publikacji TVP Info nie podano nazwy badania, okresu obliczeniowego ani zastosowanej metodologii ekonometrycznej, dlatego na podstawie tego źródła nie można niezależnie zweryfikować współczynnika czterokrotnego zwrotu.

Sama retoryka instytucjonalna ma jednak znaczenie analityczne. Przenosi ona dyskusję z ramy obciążenia socjalnego do ramy udziału gospodarczego i współzależności.

Można to określić jako zmianę framingu, czyli zmianę sposobu publicznego przedstawiania grupy społecznej.

Zamiast modelu odbiorców pomocy kształtuje się model uczestników gospodarczych, bez których poszczególne branże i elementy systemu socjalnego mogą zmierzyć się z deficytem siły roboczej i spadkiem wpływów.

Równolegle przedstawiciele polskich władz zaczęli bardziej bezpośrednio potępiać przestępstwa z nienawiści. Po ataku w Bielsku-Białej minister spraw wewnętrznych Marcin Kierwiński oświadczył, że konieczna jest zdecydowana reakcja policji i zero tolerancji dla przejawów nienawiści. Z potępieniem wystąpiła również minister edukacji Barbara Nowacka. (Censor.NET) (Rzeczpospolita)

W ten sposób ochrona Ukraińców coraz częściej jest formułowana poprzez trzy kategorie instytucjonalne:

1. Praworządność.
2. Interes gospodarczy Polski.
3. Stabilność rynku pracy i systemów socjalnych.

10. Tło społeczno-biznesowe

Napięcie polityczne między Polską a Ukrainą nie doprowadziło jak dotąd do systemowego zerwania powiązań gospodarczych.

Według przedstawicieli Polsko-Ukraińskiej Izby Gospodarczej Polska pozostaje drugim, po Chinach, partnerem handlowym Ukrainy, a Ukraina jest siódmym kierunkiem polskiego eksportu.

Udział Ukrainy w polskim eksporcie wzrósł z 1,5 procent w 2021 roku do 3,5 procent. W Polsce zarejestrowano ponad 90 tysięcy ukraińskich jednoosobowych działalności gospodarczych oraz kilkadziesiąt tysięcy spółek utworzonych z udziałem kapitału ukraińskiego. (Censor.NET)

Na Ukrainie nadal działa ponad 600 polskich firm. Wartość polskiego eksportu na Ukrainę wzrosła z 6,3 miliarda euro w 2021 roku do 15 miliardów euro w 2025 roku. W pierwszych czterech miesiącach 2026 roku eksport zwiększył się o kolejne 11,8 procent.

W ramach czerwcowej konferencji na rzecz odbudowy Ukrainy przedstawiono:

1. Gwarancje Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOiR) na kwotę 100 milionów euro dla Kredobanku.
2. Memorandum polskiej grupy zbrojeniowej PGZ z ukraińską firmą w sprawie rozszerzenia produkcji bezzałogowych aparatów latających.
3. Umowę inwestycyjną operatora logistycznego Rohlig SUUS na kwotę 30 milionów euro.

Przedstawiciel Polsko-Ukraińskiej Izby Gospodarczej nie wskazał żadnego konkretnego kontraktu zerwanego bezpośrednio w wyniku bieżącego napięcia politycznego. Jednak część nowych inicjatyw inwestycyjnych, wcześniej omawianych, została odłożona ze względu na wzrost niepewności.

Z analitycznego punktu widzenia główny efekt gospodarczy napięcia przejawia się nie w ograniczeniu już istniejących operacji, lecz we wzroście niepewności transakcyjnej i inwestycyjnej.

Może się to wyrażać w następujących formach:

1. Odraczanie decyzji o nowych inwestycjach.
2. Skracanie horyzontu planowania biznesowego.
3. Wzrost premii za ryzyko polityczne.
4. Etapowe finansowanie projektów zamiast jednorazowego zaangażowania kapitału.
5. Zaostrzenie weryfikacji prawnej kontraktów.
6. Przekierowanie części tras logistycznych.
7. Podwyższenie wymogów dotyczących ubezpieczenia ryzyk wojennych i politycznych.
8. Wzrost ostrożności banków i instytucji inwestycyjnych.

A zatem obecne napięcie polityczne silniej wpływa na oczekiwania i plany biznesowe niż na już ukształtowane przepływy handlowe.

Relacje biznesowe wykazują odporność operacyjną, lecz jednocześnie następuje spadek strategicznej przewidywalności.

11. Zbiorcza ocena analityczna

Wyniki monitoringu wskazują na rozbieżność między kilkoma poziomami rzeczywistości społecznej.

Na poziomie informacyjnym obserwuje się względny spadek intensywności otwartej agresji antyukraińskiej.

Na poziomie reakcji społecznej nasila się kontrnarracja i publiczne potępienie zachowań dyskryminacyjnych.

Na poziomie platform wzrasta widoczność działań moderacyjnych, jednak ich skuteczność pozostaje nierówna.

Na poziomie instytucjonalnym Ukraińcy są coraz częściej przedstawiani jako gospodarczo istotna część polskiego społeczeństwa.

Na poziomie kryminalnym liczba zarejestrowanych zgłoszeń dotyczących prawdopodobnych przestępstw z nienawiści nadal rośnie.

Na poziomie organów ścigania obserwuje się specjalizację prokuratury oraz szybkie reagowanie w poszczególnych głośnych sprawach.

Na poziomie biznesowym utrzymuje się wysoka współzależność gospodarcza przy jednoczesnym wzroście niepewności politycznej i inwestycyjnej.

Oznacza to, że deeskalacja informacyjna nie idzie jak dotąd w parze z jednoznacznym obniżeniem wszystkich kategorii ryzyka.

Obecna dynamika ma charakter asymetryczny:

1. Napięcie dyskursywne częściowo się obniża.
2. Publiczna kontrmobilizacja się nasila.
3. Reakcja instytucjonalna staje się bardziej zauważalna.
4. Ryzyko pojedynczych aktów agresji się utrzymuje.
5. Relacje gospodarcze pozostają odporne.
6. Długoterminowa pewność inwestycyjna słabnie.

12. Wnioski

W lipcu 2026 roku w polskojęzycznej przestrzeni informacyjnej ukształtowała się ostrożnie pozytywna, lecz niestabilna tendencja.

Otwarta agresja antyukraińska w badanym zbiorze stała się mniej dominująca. Jednocześnie wzrosła liczba publikacji, w których polscy użytkownicy potępiają ksenofobię, stygmatyzację etniczną i przemoc wobec Ukraińców.

Bardziej zauważalna stała się argumentacja instytucjonalna, łącząca obecność Ukraińców ze stabilnością rynku pracy, wpływami podatkowymi, systemem emerytalnym oraz wzrostem gospodarczym Polski.

Wskaźniki biznesowe nie potwierdzają systemowego rozpadu polsko-ukraińskich powiązań gospodarczych. Jednak napięcie polityczne zwiększa niepewność i może ograniczać przyszłe inwestycje nawet przy zachowaniu obecnych kontraktów.

Wzrost liczby zgłoszeń dotyczących prawdopodobnych przestępstw z nienawiści pokazuje, że obniżenie widoczności agresywnych treści nie oznacza automatycznej poprawy bezpieczeństwa fizycznego Ukraińców.

Obecnego przesunięcia nie można uznać za długotrwałe, trwałe ani nieodwracalne.

Zależy ono od koniunktury politycznej, charakteru agendy medialnej, aktywności grup radykalnych, skuteczności moderacji platform, sytuacji gospodarczej oraz konsekwencji reakcji instytucji państwowych.

Na obecnym etapie najbardziej trafna jest ocena sytuacji jako ograniczonej deeskalacji dyskursywnej oraz nasilenia instytucjonalnej kontrreakcji przy jednoczesnym zachowaniu strukturalnych ryzyk społecznych, kryminalnych i politycznych.

Gremi Marzenie – CSR, który zaczyna się od rodziny. Piąta edycja programu rozstrzygnięta.

Wsparcie rodzin pracowników coraz częściej staje się trwałym elementem strategii odpowiedzialnych organizacji. 20 lutego 2026 r. Gremi Foundation ogłosiła laureatów piątej edycji programu Gremi Marzenie – inicjatywy skierowanej do dzieci pracowników zatrudnionych w sieci franczyzowej Gremi Personal. Projekt jest jednym z kluczowych elementów strategii CSR organizacji oraz narzędziem wzmacniającym jej podejście do wellbeingu, kultury organizacyjnej i długofalowej stabilności operacyjnej.

Program narodził się w okresie pandemii COVID-19 jako odpowiedź na realne wyzwania, z którymi mierzyli się pracownicy i ich rodziny. Od tego czasu konsekwentnie się rozwija – tegoroczna edycja jest już piątą odsłoną inicjatywy.

CSR w praktyce – program oparty na potencjale i mierzalnych osiągnięciach

Gremi Marzenie to program, którego konstrukcja łączy element prezentacji pasji z rzetelną oceną dorobku młodych uczestników. Proces konkursowy obejmuje przygotowanie materiału wideo, w którym dzieci przedstawiają swoje cele i motywacje, a także udokumentowanie dotychczasowych osiągnięć w obszarach takich jak sport, nauka czy działalność artystyczna. Kandydaci prezentują m.in. certyfikaty, dyplomy, wyniki zawodów, rekomendacje nauczycieli czy portfolio prac.

Tym samym program koncentruje się na wspieraniu realnego potencjału – młodych osób, które konsekwentnie rozwijają swoje kompetencje i mają jasno określony kierunek dalszego rozwoju. Jury ocenia nie tylko samą ideę marzenia, ale przede wszystkim zaangażowanie, systematyczność i dotychczasowy wysiłek włożony w jego realizację. Tak zaprojektowana formuła sprawia, że Gremi Marzenie stanowi narzędzie wzmacniania talentów oraz postaw opartych na pracy, determinacji i odpowiedzialności. Program wspiera dzieci, które już dziś budują fundamenty swojej przyszłej ścieżki edukacyjnej, zawodowej lub sportowej.

Od momentu powstania – w okresie pandemii COVID-19 – inicjatywa rozwija się jako trwały element strategii społecznej odpowiedzialności biznesu Gremi Personal, łącząc wsparcie rodzin pracowników z długofalowym inwestowaniem w rozwój młodego pokolenia.

"Wierzymy, że jakość współpracy zaczyna się od relacji i poczucia bezpieczeństwa. Wsparcie rodzin naszych pracowników nie jest działaniem wizerunkowym, lecz świadomą inwestycją w stabilność, zaangażowanie i przyszłość całej organizacji. Gremi Marzenie pokazuje, że biznes może realnie odpowiadać na potrzeby ludzi" – zaznacza Halina Kirichenko, Prezes Gremi Foundation.

Piąta edycja programu po raz kolejny podkreśliła międzynarodowy charakter społeczności skupionej wokół Gremi Personal. W konkursie wyróżniane są dzieci różnych narodowości, co odzwierciedla strukturę zatrudnienia firmy oraz jej odpowiedzialne podejście do integracji. W tegorocznej edycji wyłoniono czworo laureatów. Ich historie – różne pod względem doświadczeń i kontekstu kulturowego – łączy wspólny mianownik: pasja, determinacja i gotowość, by zawalczyć o swoje marzenia.

Laureaci 5. edycji Gremi Marzenie. Cztery historie, jeden wspólny mianownik: marzenia

Oleksandra – pasja do nauki i marzenie o wspólnym czasie z rodziną

Ośmioletnia Oleksandra, której szczególną pasją jest informatyka, wyróżnia się dojrzałością i siłą charakteru. Pochodzi ze wschodniej Ukrainy – w wyniku wojny jej rodzina straciła dom, a ojciec przebywa obecnie na froncie. Dziewczynka przyznała, że nie pamięta wspólnych wakacji z rodziną. Jej marzeniem jest wyjazd, który pozwoliłby na wspaniały czas z rodziną. "Zawsze warto próbować. Jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz. Ja nigdy się nie poddaję" – powiedziała podczas finału.

Julieta – nowy język, nowe możliwości

Julieta wraz z rodziną przeprowadziła się do Polski z Kolumbii siedem miesięcy temu. Decyzja o wyjeździe była podyktowana chęcią zapewnienia rodzinie bezpiecznego i stabilnego środowiska do życia i rozwoju. Dziewczynka w krótkim czasie nauczyła się języka polskiego na tyle dobrze, że podczas finału zaprezentowała wiersz w języku polskim. Jej ulubionym przedmiotem jest matematyka, a największą pasją muzyka i taniec.

"Bardzo lubię mówić po polsku. Chcę się uczyć jeszcze lepiej. Polska jest fajna, a ludzie są bardzo mili"– podkreśliła.

W ramach nagrody otrzymała m.in. profesjonalne słuchawki wspierające rozwój jej zainteresowań muzycznych oraz nagrodę publiczności.

Staś – profesjonalny krok w stronę zawodu z pasji

Staś jest uczniem technikum fryzjerskiego w Warszawie i konsekwentnie rozwija swoje kompetencje zawodowe. Marzył o profesjonalnym kursie barberskim, którego koszt przekraczał możliwości finansowe rodziny. Otrzymane stypendium pozwoli mu zdobyć dodatkowe kwalifikacje i przybliży go do realizacji planów zawodowych.

"Chcę być naprawdę dobrym barberem. To moja prawdziwa pasja. Ta nagroda to dla mnie pierwszy poważny krok w realizacji marzenia"– powiedział podczas ogłoszenia wyników.

Vladyslav – sport jako przestrzeń ambicji i konsekwencji

Vladyslav to pasjonat piłki nożnej, który regularnie trenuje i systematycznie rozwija swoje umiejętności. Sport jest dla niego nie tylko aktywnością, lecz także szkołą wytrwałości i budowania charakteru.

"Kiedy gram w piłkę, czuję, że mogę wszystko. Chcę trenować więcej i być coraz lepszy" – zaznaczył.

Odpowiedzialność zakorzeniona w codzienności organizacji

Gremi Marzenie w naturalny sposób łączy wymiar społeczny z rzeczywistością organizacyjną firmy. Wsparcie udzielane rodzinom pracowników nie funkcjonuje tu jako odrębna inicjatywa, lecz jako element szerszego podejścia do zarządzania kapitałem ludzkim – opartego na relacjach, długofalowości i wzajemnym zaufaniu. Doświadczenia pięciu edycji programu pokazują, że realna troska o pracowników i ich bliskich przekłada się na większe poczucie stabilności, odpowiedzialności i identyfikacji z organizacją. W tym wymiarze Gremi Marzenie pozostaje nie tylko projektem społecznym, ale także wyrazem konsekwentnie realizowanej strategii, w której wartości i biznes rozwijają się równolegle.

HR przestaje być marketingiem. CHROs przejmują agendę kosztową firm w erze drogiego kapitału.

HR przestaje być marketingiem. CHROs przejmują agendę kosztową firm w erze drogiego kapitału Model zarządzania kapitałem ludzkim oparty na emocjonalnym employer brandingu wchodzi w fazę strukturalnego wygaszania. W warunkach utrzymującej się presji inflacyjnej, wysokiego kosztu pieniądza i rosnącej niepewności gospodarczej zarządy oczekują od dyrektorów personalnych nie narracji wizerunkowej, lecz twardych kompetencji finansowych: kontroli kosztów pracy, umiejętnego modelowania scenariuszy zatrudnienia, analizy oraz zarządzania operacyjną dźwignią przedsiębiorstwa. Z analiz Centrum Analitycznego Gremi Personal wynika, że funkcja personalna przestaje być domeną komunikacji i kultury organizacyjnej, a staje się jednym z kluczowych filarów architektury finansowej firmy - coraz bliższym CFO niż marketingowi. Jednocześnie eksperci ostrzegają przed makroekonomiczną pułapką nadmiernego podnoszenia stawek bazowych, która w latach 2026–2027 może przyspieszyć automatyzację i redukcję stanowisk operacyjnych w UE.

Od employer brandingu do rachunku ekonomicznego

Ostatnie 10-15 lat, po kryzysie finansowym, a szczególnie w okresie taniego pieniądza 2015–2021, sprzyjały budowie przewagi konkurencyjnej poprzez emocje i doświadczenie pracownika. Organizacje konkurowały o talenty, inwestując w m.in.: biura jako przestrzenie lifestyle’owe, kulturę organizacyjną jako produkt, rozbudowane systemy benefitowe, atrakcyjne i emocjonalne EVP (Employee Value Proposition).

W środowisku niskich stóp procentowych i łatwego dostępu do finansowania, kapitał był relatywnie tani, a presja na ścisłą kontrolę kosztów stałych ograniczona. W efekcie obszar zarządzania personelem mógł funkcjonować jako ambasador marki pracodawcy, skupiony na budowaniu zaangażowania i wizerunku. Dziś ten model traci skuteczność. Jak wskazują analizy Centrum Analitycznego Gremi Personal, wzrost inflacji oraz kosztów życia zmienił strukturę motywacji pracowników. Kluczowa stała się realna wartość wynagrodzenia oraz jego stabilność, a nie symboliczne elementy kultury organizacyjnej.

"W okresie taniego pieniądza firmy mogły skutecznie ‘sprzedawać atmosferę’. W warunkach drogiego kapitału pracownicy koncentrują się na bezpieczeństwie finansowym i realnym cash-flow gospodarstwa domowego. To trwałe przesunięcie, a nie chwilowy trend" – podkreślają eksperci Centrum Analitycznego Gremi Personal.

Nowa rola dyrektora personalnego: partner finansowy zarządu

Zmiana makrootoczenia redefiniuje odpowiedzialność liderów obszaru kadrowego. Coraz częściej uczestniczą oni w procesach budżetowych, przeglądach inwestycyjnych i analizach rentowności projektów. Zakres ich kompetencji obejmuje dziś:

• zaawansowaną analitykę wynagrodzeń (compensation analytics),
• planowanie kosztów pracy w horyzoncie wieloletnim,
• modelowanie scenariuszy zatrudnienia przy zmiennych poziomach przychodów,
• integrację danych kadrowych z controllingiem finansowym,
• analizę wpływu struktury zatrudnienia na EBITDA i przepływy pieniężne.

Z analiz Centrum Analitycznego Gremi Personal wynika, że organizacje, które traktują zarządzanie personelem jako element systemu finansowego, wykazują większą odporność na wahania koniunktury oraz szybciej reagują na zmiany popytu.

"Dziś HR musi rozumieć mechanikę kosztów stałych, marży operacyjnej i operacyjnej dźwigni w takim samym stopniu jak dyrektor finansowy. Zarządzanie zatrudnieniem stało się częścią strategii bilansowej przedsiębiorstwa" – wskazuje Liliya Tereshchenko, strategiczny doradca w Gremi Personal.

Pułapka rosnących stawek bazowych

Naturalną odpowiedzią na presję inflacyjną jest podnoszenie wynagrodzeń zasadniczych. Jednak z punktu widzenia ekonomiki przedsiębiorstwa jest to decyzja o zwiększeniu udziału kosztów stałych (fixed costs) w strukturze wydatków. Konsekwencje są długofalowe:

• Trwały wzrost kosztów stałych – wyższa pensja bazowa obowiązuje niezależnie od poziomu przychodów.
• Spadek elastyczności w kryzysie – ograniczona możliwość dostosowania wydatków bez redukcji etatów.
• Wzrost operacyjnej dźwigni (operating leverage) – większa wrażliwość wyniku finansowego na wahania sprzedaży.

W środowisku niepewności geopolitycznej i osłabionej dynamiki wzrostu w części gospodarek UE taka struktura kosztowa może istotnie zwiększyć ryzyko operacyjne.

"Zbyt szybkie podnoszenie stawek bazowych poprawia sytuację w krótkim okresie, ale w średnim horyzoncie zmniejsza zdolność firmy do absorpcji szoków rynkowych. To klasyczna pułapka wysokiej dźwigni operacyjnej" – dodaje Tereshchenko.

Scenariusz dla UE 2025–2027: presja płacowa i przyspieszona robotyzacja

Według analiz Centrum Analitycznego Gremi Personal najbardziej prawdopodobny scenariusz dla części gospodarek Unii Europejskiej w najbliższych latach będzie miał charakter sekwencyjny i strukturalny. W latach 2025–2026 utrzyma się presja na dalsze podnoszenie wynagrodzeń zasadniczych, będąca efektem wcześniejszej inflacji, rosnących kosztów życia oraz wciąż odczuwalnych niedoborów kadrowych w wybranych sektorach. W tym okresie organizacje będą dążyć do stabilizacji zatrudnienia poprzez wzrost płac bazowych, aby utrzymać ciągłość operacyjną i ograniczyć rotację.

Jednak w kolejnym etapie – w latach 2026–2027 – rosnące koszty pracy mogą zacząć wyraźniej wpływać na decyzje inwestycyjne przedsiębiorstw. Z analiz Centrum Analitycznego wynika, że wówczas nastąpi przyspieszenie inwestycji w automatyzację, robotyzację oraz rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji. Będzie to odpowiedź na zwiększony udział kosztów stałych w strukturze wydatków operacyjnych oraz konieczność ochrony marż w warunkach spowalniającej dynamiki przychodów.

W perspektywie po 2027 r. możliwe jest częściowe „pęknięcie” zatrudnienia w segmentach niskokwalifikowanych (low-skill), zwłaszcza tam, gdzie procesy są powtarzalne i podatne na automatyzację. Dotyczyć to może przede wszystkim produkcji przemysłowej, logistyki i transportu, przetwórstwa oraz operacji magazynowych i centrów dystrybucyjnych. W tych obszarach relacja między kosztem pracy a kosztem technologii zmienia się na korzyść rozwiązań kapitałochłonnych.

Paradoks tego procesu jest wyraźny: w krótkim okresie pracownicy skutecznie negocjują wyższe stawki bazowe, jednak w średnim horyzoncie czasowym przedsiębiorstwa, kierując się rachunkiem ekonomicznym, zwiększają nakłady na technologie zastępujące pracę ludzką. - Każdy trwały wzrost kosztu pracy skraca okres zwrotu z inwestycji w robotyzację. Kapitał reaguje w sposób racjonalny – optymalizuje strukturę kosztów w średnim horyzoncie, minimalizując wrażliwość na presję płacową – wskazują eksperci Centrum Analitycznego Gremi Personal.

Nowa architektura zarządzania zatrudnieniem

Nowy model zarządzania kapitałem ludzkim nie oznacza rezygnacji z dbałości o kulturę organizacyjną czy zaangażowanie pracowników. Oznacza jednak ich jednoznaczne osadzenie w realiach finansowych przedsiębiorstwa. Priorytetem staje się projektowanie struktury wynagrodzeń w taki sposób, aby z jednej strony zapewniała konkurencyjność rynkową, a z drugiej utrzymywała odpowiednią elastyczność kosztową.

W praktyce rośnie znaczenie komponentów zmiennych powiązanych z wynikami, systemów premiowych uzależnionych od produktywności i rentowności oraz bieżącego monitorowania kosztu pracy w relacji do przychodów. Coraz większą rolę odgrywa także planowanie scenariuszowe, uwzględniające zarówno warianty wzrostowe, jak i okresy osłabienia popytu. Jak podkreślają analizy Centrum Analitycznego Gremi Personal, organizacje, które potrafią połączyć atrakcyjność wynagrodzeń z kontrolą kosztów stałych i elastycznym modelem operacyjnym, budują większą odporność na cykliczne wahania koniunktury. W warunkach drogiego kapitału to właśnie ta równowaga staje się kluczowym elementem długofalowej stabilności biznesowej.

Twarda ekonomia rynku pracy

Transformacja funkcji personalnej nie jest przejściową korektą, lecz konsekwencją zmiany warunków finansowych w gospodarce. Era taniego pieniądza premiowała narrację i doświadczenie. Era drogiego kapitału premiuje dyscyplinę kosztową, analizę danych i strategiczne zarządzanie zatrudnieniem.

"Najbliższe lata będą testem dojrzałości organizacyjnej. Firmy, które zintegrują zarządzanie kapitałem ludzkim z finansami i controllingiem, zbudują trwałą przewagę konkurencyjną. Pozostałe mogą zostać zmuszone do gwałtownych korekt strukturalnych" – podsumowuje Centrum Analityczne Gremi Personal.

Rynek pracy wchodzi w etap, w którym emocjonalna narracja ustępuje miejsca twardej ekonomii. A to oznacza, że przyszłość zarządzania personelem będzie w coraz większym stopniu kształtowana przez dane finansowe, analizę ryzyka i długofalową strategię kapitałową przedsiębiorstw.